Według powszechnych mediów, „mediów od Michnika do Rydzyka”, polityczna świadomość Polaków winna budować nasze postawy wyłącznie w zakresie od ateistycznego wsparcia dla procesów tzw. europejskiej integracji (PO), do jakiejś formy zprotestantyzowanego (czytaj: zjudaizowanego) katolicyzmu, wspierającego strategiczne partnerstwo z USA, jako gwarantem bezpieczeństwa Polski – członka UE oraz samej UE (PiS).

Oczywiście katolicyzm, a poprawnie judeokatolicyzm – taka, bowiem jest już oficjalna terminologia KK –, jest sprowadzony do nakazu: „módl się i pracuj, i wyglądaj zbawienia, bo wszystko to marność nad marnościami”.

A, zatem judeokatoliku, pogódź się z przeciwnościami losu – tylko w modlitwie pod Krzyżem znajdziesz prawdziwe ukojenie i ratunek. Twoją jedyną drogą do Twojej ojczyzny jest ewangelizacja UE – nawracanie świata na judeokatolicyzm. Reszta nie ma znaczenia.

Można to wyrazić prościej. Jesteśmy, według tych mediów, ludźmi „wolnymi” – istotnie, jako obywatele i Państwo nie posiadamy już prawie niczego. Możemy, zatem, uwolnieni od zbędnego balastu materialnego posiadania, wybierać demokrację europejską lub anglosaską. Jaka między nimi jest różnica? Dla nas, gojów, Polaków, niewielka, bo każda z nich jest demokracją syjonistyczną – tzw. obywatelską, kosmopolityczną i „międzynarodową”, czyli antynarodową. Naród zaczyna być kategorią nielegalną za wyjątkiem „narodu wybranego”. „Naród wybrany” to jedyna tego typu jednostka narodowa chroniona dzisiaj prawem wszystkich państw Zachodu. Ten jedyny „wyróżniony naród” posiada własna historię, której także, pod groźbą kary więzienia, nie wolno rozważać w kategoriach prawdy historycznej. Zresztą historia „narodu wybranego” zaczyna przybierać formę powszechnej i obowiązującej, światowej religii, więc prawda historyczna ma tu znaczenie drugorzędne, ważniejszy staje się dogmat – jak to w religii.

Powszechne media, wyrażające zawsze stanowisko „międzynarodowej” wspólnoty („międzynarodowy” w znaczeniu „międzynarodu”, za „Międzynarodowy Żyd” – H.Forda), prezentują nam obowiązujący i jedynie słuszny – jak to demokracjach z przymiotnikiem bywa – obraz świata.

I tak np. według tych mediów na Białorusi panuje reżim okrutnego Łukaszenki, a w Libii niesamowity – niesamowity, bo budzący grozę – dyktator M.Kadafii prowadzi wojnę z własnym narodem.

Prawdy w informacjach „mediów od Michnika do Ryzyka” jest dokładnie tyle samo, ile w moderowanej historii „jedynego narodu” – „kto uwierzy, będzie mu dane” zejść z tego świata w szlachetnym ubóstwie.

Na temat Białorusi i Libii mogą się Czytelnicy czegoś dowiedzieć np. tu:

http://wiernipolsce.wordpress.com/2011/01/24/jak-probowano-unijnie-zdemokratyzowacbialorus/

http://wiernipolsce.wordpress.com/2011/03/02/czy-nowa-kartagina%E2%80%9D-libia-wytrzyma-starcie-z-usa/

Nikogo nie nakłaniam, żeby wierzył jedynie informacjom na stronie http://wiernipolsce.wordpress.com/, ale właściwy pogląd na jakiś temat można sobie wyrobić w oparciu o różne, nie powiązane ze sobą, źródła informacji. Stara zasada prawna, że wysłuchuje się zarówno świadków oskarżenia, jak i obrony, bardziej zbliża do prawdy, niż poleganie na jednostronnym przekazie mediów „międzynarodowej wspólnoty”, która z narodami, poza „wybranym narodem” nie ma nic wspólnego.

W „mediach od Michnika do Ryzyka” nie znajdziemy np. żadnej informacji na temat ustaleń wspólnej debaty w Jerozolimie przedstawicieli żydo-rządu RP (z wyłączeniem koalicyjnych gojów z PSL) z rządem Izraela. A przecież nie spotkano się tam tylko po to, żeby w rodzinnej atmosferze skonsumować śledzia po żydowsku.

Z naszych informacji wynika, że w czasie tej familijnej debaty przyjęto m.in. program budowy w Polsce osiedli dla żydowskich osadników z Izraela, którzy w większej liczbie zaczną zasiedlać Polskę po 2012 r. Obywatelstwo mają już zapewnione, nawet bez znajomości języka polskiego. Po tej dacie proces palestynizacji Polski nabierze wyrazistszych form i rozmiarów. Nad jego bezpiecznym przebiegiem czuwać będą, kontrolowane prawdopodobnie przez Mossad, agencje ochrony, posiadające już trzykrotnie więcej uzbrojonych funkcjonariuszy niż państwowa policja. Nie wiem, z czego utrzymują się te agencje, bo utrzymanie państwowej policji z roku na rok staje się coraz poważniejszym finansowym problem dla żydo-rządu RP.

Test wiarygodności „polskich” mediów i polityków

Zbliżają się wybory do sejmu i senatu RP. Jak zwykle mniejszość uprawnionych do głosowania obywateli biorących udział w wyborczej farsie wrzuci do urn swoje głosy zgodnie z sugestiami „mediów od Michnika do Rydzyka” i wybierze znów tych samych „polskich” polityków. A przecież przy odrobinie umysłowego wysiłku można dokonać dokładnej analizy wiarygodności tychże „polskich” mediów i polityków.

Test jest bardzo prosty. Do jego przeprowadzenia wystarczy znajomość matematyki z zakresu szkoły podstawowej. Test z matematyczną dokładnością pozwoli ocenić wiarygodność „mediów od Michnika do Rydzyka” oraz tzw. „polskich” polityków.

Powszechne media i tzw. politycy rozpływają się w zachwytach nad wielkim strumieniem pieniędzy płynącym z UE do Polski. Niektórzy nawet twierdzą, że bez unijnego dofinansowania sytuacja gospodarcza Polski byłaby dramatyczna.

A jaka jest prawda? Na to pytanie odpowie proponowany test.

1. Otóż, każdego roku, poczynając od 2004 r. sejm RP uchwala ustawę określającą wielkość polskiej składki do budżetu UE.

Wielkość tej składki, dla każdego kolejnego roku, dzielimy przez ilość ludności Polski (przez 38 mln ludzi). Otrzymamy wielkość składki przypadającą na każdego Polaka w każdym roku naszego członkostwa w UE – oznaczmy tę składkę przez A_n, a zatem w 2004r. każdy Polak wpłacił – A₁, w 2005r. – A₂,…..i w 2010r. - A₇.

2. Dofinansowanie z UE wpływa do budżetów polskich gmin.

Jeśli po kilku latach członkostwa w UE (np. po 6 latach) nasza gmina dostała z UE dofinansowanie w wysokości D_UE zł, to należy policzyć, ile w tym czasie pieniędzy od wszystkich mieszkańców naszej gminy (ilość mieszkańców gminy – M_G) wpłynęło do budżetu UE, czyli:

(A₁ + A₂ + A₃+ A₄ + A₅ +A ₆) x M_G = S_G zł

3. Porównanie

Mieszkańcy naszej gminy przez 6 lat wpłacili do UE S_G zł, a otrzymali z UE D_UE zł.

Istnieją trzy możliwości: a) S_G = D_UE; b) S_G > D_UE; c) S_G < D_UE

a)      nasza gmina wpłaciła do UE tyle samo, ile otrzymała z UE,

b)      nasza gmina wpłaciła do UE więcej, niż otrzymała z UE

c)      nasza gmina wpłaciła do UE mniej, niż otrzymała z UE

Mieszkam w gminie Otwock. Gmina Otwock zajęła w 2010 r. pierwsze miejsce na Mazowszu pod względem wielkości otrzymanego z UE dofinansowania.

Otwock otrzymał 69,4 mln zł (za cały okres członkostwa w UE). N podstawie powyższych wyliczeń stwierdziłem, że mieszkańcy gminy Otwock do 2010 r. wpłacili do budżetu UE prawie 100 mln zł – to chyba więcej, niż otrzymali, nieprawdaż?

Na Mazowszu są także gminy, które nigdy nie otrzymały dofinansowania z UE.

Każdy z P.T. Czytelników może przeprowadzić powyższe wyliczenia dla własnej gminy. Obawiam się jednak, że ich wynik nie będzie lepszy od wyniku takich samych obliczeń dla Otwocka.

Powyższy test daje jednoznaczny wynik: „media od Michnika do Rydzyka” oraz politycy, na których te media wskazują to jedna antypolska banda oszustów i przestępców.

c.b.d.o. (co było do okazania)

Dariusz Kosiur

http://wps.suwerennosc.com/

Żeby rozwój Polski w każdej sferze funkcjonowania państwa był w ogóle możliwy, żeby możliwe było istnienie Polski jako państwa i żeby możliwe było godne życie całego polskiego społeczeństwa – społeczeństwa, czyli narodu i mniejszości – musi zostać zrealizowany cel zapisany w tytule, a więc:

suwerenna Polska z narodowym rządem.

Jest to także główny polityczny postulat programowy naszego stowarzyszenia WPS, które właśnie z tego powodu nie może uzyskać sądowej rejestracji, ponieważ sądownictwo w naszym kraju służy przede wszystkim ochronie antypolskiego systemu władzy.

Osiągnięcie powyższego celu wymaga wspólnego wysiłku tych wszystkich organizacji i osób, które cel ten uznają za rzeczywisty i istotny, a przede wszystkim za własny i któremu gotowi będą poświęcić wieloletnią, systematyczną pracę. Być może będzie to praca bez spektakularnych efektów zanim nie zostanie osiągnięty cel ostateczny.

Pierwszym, skromnym efektem nieskoordynowanych, spontanicznych, narodowych poczynań wielu organizacji i osób jest zakaz emisji filmowych spotów wyborczych wprowadzony przez aktualnie rządzących. Mimo ich ogromnej przewagi medialnej, zaczynają się obawiać, że nasze narodowe polityczne treści zabiją ich pustą nowomowę. Zaczynają bać się i doceniać przeciwnika – to nasz maleńki sukces, ale zakaz emisji spotów jest oczywiście dla nas niekorzystny.

Wspólny polityczny narodowy wysiłek powinien przybrać formę partii politycznej, która powinna być otwarta na wszystkich Polaków, niezależnie od deklarowanego światopoglądu religijnego, czy ateistycznego, niezależnie od wyrażanych przekonań politycznych – od lewicowych po prawicowe. Takie podziały są mało istotne, a z rzeczywistą-prawdziwą ekonomią, czy szerzej polityką, pojmowanych w sposób naukowy nie maja żadnego związku merytorycznego. Głównym zadaniem tak pojętej, otwartej na wszystkich Polaków partyjnej organizacji winna być realizacja głównego celu: suwerenna Polska z narodowym rządem.

Istotne elementy programu: Polska w UE, polityka finansowa i podatkowa

Polskie społeczeństwo jest apolityczne, a dodatkowo zmanipulowane przez rządzących i przez obsługujące ich wszystkie media (od Michnika do Rydzyka).

Nie popełnię większego błędu twierdząc, że 40proc. z tolerancją +/- 10proc. naszego społeczeństwa opowiada się za przynależnością do UE, łącząc tę przynależność z bliżej nieokreśloną „nowoczesnością”, ze statusem „Europejczyka”, które to atrybuty mają być bezpośrednim rezultatem naszej akcesji do UE. Takie myślenie częściej przejawiają ludzie z dyplomem wyższej uczelni, tzw. wykształceni, niż np. zdrowo myśląca, choć słabiej wykształcona ludność wiejska, nie ulegająca obcym modom na pozorną nowoczesność.

Dla polskiego społeczeństwa nie ma większego znaczenia, że traktat akcesyjny Polski do UE jest sprzeczny z ustawą zasadniczą, z Konstytucją RP, że traktat lizboński przyjęto także wbrew Konstytucji RP.

I właśnie, dlatego, że nasze członkostwo w UE ma poparcie wśród nieświadomej politycznie części społeczeństwa nie należy nawoływać do opuszczenia UE, ale do rewizji wszystkich zawartych z nią traktatów. Możemy być członkiem UE, ale na zasadach równoprawnych z innymi państwami i przy obopólnych korzyściach. I, co wymaga specjalnego podkreślenia, w żadnym wypadku nie możemy godzić się na ograniczanie naszej suwerenności na jakimkolwiek polu.

Odrzucenie polsko-unijnych zapisów akcesyjno-konstytucyjnych jest uzależnione wyłącznie od naszej zdolności do utrzymania w dłoni pióra lub długopisu i przekreślenia wszystkich zgubnych dla Polski i Polaków traktatów, których nie podpisywali legalni przedstawiciele polskiego narodu – oczywiście jest to pieśń przyszłości.

Nie musimy także sprzeciwiać się budowie UE-państwa, pod warunkiem jednak, że europejsko-państwowy nacjonalizm będzie oddolnym dążeniem wszystkich europejskich narodów. Do powstania takiego europejskiego nacjonalizmu może dojść jedynie wtedy, gdy znikną różnice w rozwoju gospodarczym i w poziomie życia obywateli poszczególnych państw. To zaledwie dwa z bardzo wielu koniecznych do spełnienia warunków. Rozważając, więc teoretycznie budowę UE-państwa można stwierdzić, że przesłanki do jego powstania mogą zaistnieć za kilkadziesiąt, kilkaset lat, a praktycznie chyba nigdy.

Natomiast na odgórną budowę UE-państwa, realizowaną przez elementy obce narodowo dla każdego europejskiego narodu, dla wyłącznych korzyści tych obcych elementów, zgody być nigdy nie może.

Podejmując wspólny wysiłek odzyskania państwa i odbudowy kraju musimy być zgodni także w dwóch kwestiach fundamentalnych, pierwsza:

nie będzie Polski suwerennej, nie będzie rozwoju gospodarczego kraju bez państwowego polskiego systemu bankowego i bez polityki pieniężnej, którą musi realizować rząd polski;

druga: system podatkowy musi premiować rozwój kraju (nie tylko gospodarczy), a jedynym podatkiem sprawiedliwym, możliwym i dopuszczalnym może być podatek od uzyskanego dochodu.

Brak zgody na te dwa ostanie postulaty przekreśla sens ekonomicznych działań, a rozwój gospodarczy kraju czyni literacką fikcją.

Suwerenność – osiąganie celu

Osiąganie dowolnego celu jest nierozłączne z przyjęciem właściwej strategii działania.

W walce politycznej ścierają się zawsze strony przeciwne. Przyjęcie odpowiedniej strategii musi być poprzedzone oceną możliwości własnych oraz możliwości przeciwników.

Naszym przeciwnikiem jest aktualna, szeroko pojęta władza sprawująca rządy nad Polakami od 1980 r. Chodzi o całe spektrum partii politycznych, od tzw. lewicy do tzw. prawicy – partii mających dzisiaj swoich bezpośrednich mocodawców poza Polską oraz pośród ich politycznych agend w postaci różnych „fundacji” działających wewnątrz kraju i skupiających antypolskie elementy.

Nasi przeciwnicy, czyli ta szeroko pojęta władza w zdecydowanej większości rekrutuje się z obcoplemiennych potomków zbrodniczej bolszewii, która dokonała eksterminacji intelektualnej elity polskiego narodu w latach 1939 – 1956. Dzisiaj przestępcy ci realizują proces politycznej likwidacji naszego państwa oraz depopulacji, a w końcu unicestwienia polskiego narodu.

Narodowe polityczne możliwości

Nie istnieją w kraju silne związki zawodowe pod narodowym kierownictwem, które mogłyby wystąpić wspólnie z politycznymi żądaniami wobec rządzących. Związki te są infiltrowane przez naszych wrogów – przez obóz szeroko rozumianej władzy. Kierownictwa tych związków są im podporządkowane.

Nie posiadamy dostępu do mediów, ani środków na ich budowę. Każdy nasz wysiłek organizacyjny zmierzający do udziału w wyborach (prezydenckich, parlamentarnych, samorządowych) zostanie w łatwy sposób zniweczony przez szeroko rozumianą władzę (media, sądownictwo, komisje wyborcze etc.), np. poprzez zwykłe oszustwo wyborcze i eliminację z wyborów. Takiego oszustwa nie jesteśmy w stanie zakwestionować – sądownictwo służy przecież rządzącym, nie społeczeństwu -, zresztą po zakończonych wyborach ewentualne sądowe protesty nie mają żadnego praktycznego znaczenia.

Nasi wrogowie do walki z polskim społeczeństwem posiadają: media, aparat sądowniczy wojsko, policję, spec. służby oraz zewnętrzne zaplecze finansowo-polityczne, a także agenturalne.

Wyobraźmy sobie jednak polityczny cud: wygrywamy wybory parlamentarne i obejmujemy władzę.

Nie utrzymamy tej władzy nawet przez miesiąc. Wystarczy przeanalizować kolorowe rewolty, choćby ostatnie wydarzenia na Białorusi, czy na Bliskim Wschodzie. A przecież my – kontynuując ten fantastyczny wątek – mimo, że utworzyliśmy rząd nie dysponujemy mediami, wojskiem, policją, spec. służbami. Natychmiast pojawia się mnóstwo aktów terrorystycznych – nasz kraj jest przecież jak pokój przechodni. Dojdzie do tego, że ci, co nas wybrali wystąpią przeciw takiej władzy, która nie potrafi zapewnić społeczeństwu bezpieczeństwa wewnętrznego. Możliwa jest także zwykła, fizyczna eliminacja członków takiego rządu przez obce lub „polskie” spec.służby.

Podobnego scenariusza obawiał się także R.Dmowski po 1926r., po majowym przewrocie Piłsudskiego. Dlatego nie podjął politycznej walki o odzyskanie władzy przez siły narodowe, które w porównaniu do naszej współczesnej sytuacji posiadały silną organizację polityczną i znaczące ponad 50 procentowe poparcie w polskim społeczeństwie.

Nie oszukujmy się, nie mamy (my, czyli strona narodowa) żadnych realnych – legalnych szans na przejęcie w Polsce władzy w aktualnie istniejącym „porządku polityczno-prawnym”. Można powiedzieć, że jesteśmy narodem wyjętym z pod prawa – taka jest współczesna polska rzeczywistość. We własnym kraju jesteśmy obywatelami drugiej kategorii, o czym boleśnie przekonało się i przekonuje nadal wielu przedsiębiorców – Polaków, rolników, którym uniemożliwia się działalność gospodarczą przy pomocy stanowionego ustawowo „prawa”. Przekonują się o tym Polacy nie mogący odzyskać własnych nieruchomości i w końcu ci z nas, którzy podejmują działalność polityczną.

Determinacja i działanie długofalowe

Mimo wszystko walkę o zdobycie władzy należy prowadzić i brać udział w każdych wyborach korzystając z biernego prawa wyborczego – a najbliższe wybory mogą się odbyć nawet wiosną. Na ich przyspieszenie może mieć wpływ dramatycznie pogarszająca się sytuacja gospodarcza kraju i coraz gorsza sytuacja materialna polskiego społeczeństwa.

Należy, więc kamień po kamieniu, cegła po cegle demontować zbrodniczą konstrukcję systemu antypolskich, antynarodowych rządów. Chodzi tu o cały wachlarz różnych przedsięwzięć, zarówno zorganizowanych, jak i indywidualnych podnoszących świadomość polityczną Polaków. Do tej świadomości społecznej musimy się przebijać, żeby Polacy wiedzieli, że istnieje narodowa, polityczna alternatywa dla rządów przestępczej, obcoplemiennej bandy.

Narodowa polityka nie popiera natomiast spontanicznych, niekontrolowanych wystąpień społecznych, które w naszej historii były zawsze nieskuteczne i przynosiły narodowi ogromne straty. Wystarczy wspomnieć ostatni taki społeczny zryw – „Solidarność” i to, czym się on skończył dla Narodu i Państwa Polskiego. Historia dowodzi, że wszystkie te wystąpienia miały zewnętrzne inspiracje i służyły interesom naszych wrogów. Do chlubnych wyjątków zalicza się tylko Powstanie Wielkopolskie i Powstania Śląskie z początku XX wieku.

Musimy się przede wszystkim organizować, uczyć i przygotowywać do przejęcia władzy. Sprzyjająca okazja do przejęcia w Polsce władzy nastąpi. Zbliża się podobny, korzystny moment jak w 1918 r.

W wyniku światowego kryzysu finansowo-gospodarczego musi dojść do znacznego politycznego (gospodarczego i militarnego) osłabienia USA – jest to wyłącznie kwestią czasu. Czy będzie to rok?, 5 lat?, czy 10 lat? – trudno przewidzieć, ale, że do tego dojdzie nie ma żadnych wątpliwości – wskazuje na to dramatyczna sytuacja ekonomiczna USA.

Judeo-masoństwo europejskie pozbawione wsparcia z USA i również borykające się z tym samym kryzysem nie będzie w stanie blokować narodowych ruchów w Europie. UE i jej judeo-kierownictwo jest uzależnione gospodarczo od Rosji i pozbawione całkowicie znaczenia politycznego. Rosja z pewnością będzie chciała wykorzystać zaistniałą sytuację polityczną (wyjście USA z Europy, możliwy rozpad NATO) do zabezpieczenia swoich zachodnich granic. Gwarancją takiego bezpieczeństwa może być Polska z narodowym rządem i polityką ukierunkowaną na strategiczne partnerstwo z Rosją. Innej realnej drogi nie ma i nigdy nie będzie. Musimy tylko systematycznie pracować nad likwidacją obecnego bezprawia.

Wielką pomocą dla narodowych działań mogłoby być np. powołanie narodowej fundacji, której zadaniem byłoby finansowe wsparcie dla tworzenia narodowych mediów. Istnieje prawna możliwość odpisu podatkowego na cele o charakterze publicznym i warto z tego prawa skorzystać.

Zmiany we współczesnej światowej polityce są dynamiczne. Trudno dokładnie przewidzieć, co może się wydarzyć nawet za rok. Może się okazać, że powyższe przewidywania staną się aktualne już za dwa lata, albo pojawią się nowe nieoczekiwane okoliczności. Z tego też powodu wydaje się niezbędny wspólny wysiłek, wspólna praca tych wszystkich sił, które rozumieją potrzebę i konieczność odzyskania Państwa Polskiego dla Polskiego Narodu.

Dariusz Kosiur

PS

Podane w tekście linki dotyczą tego samego filmu. Proszę o zamieszczanie komentarzy także pod tymi filmami.

Ten tekst wysłałem do Linii Otwock w końcu 2009 – do dziś nie wydrukowali, co, zapewne jest zgodne z pluralistyczną misją wszelkich mediów – zwłaszcza żydowskich lub filosemickich.

„Prawdę mówiąc…”

„Prawda” – wydaje się, że nie do rozpoznania, że ustalenie, co nią jest, a co nie jest stanowi dziś nierozwiązywalny problem. Takie przekonanie chcą zakodować w coraz słabiej kształconych umysłach powszechne media – na pewno nie katolickie, a tym bardziej nie narodowe, – szerzące hasła: „nie ma jednej prawdy”, „każdy ma swoją prawdę”. Są to oczywiście relatywistyczne brednie, preparowane na użytek kolejnych ideologii, dziś liberalizmu i globalizmu. Ich jedynym celem jest degeneracja naturalnego, ludzkiego porządku. Jeśli sięgnąć do źródeł tego porządku, to jest on przede wszystkim Boskiej proweniencji lub – to dla ateistów – jest wieczny, od wieczności materii. Jak duża, czy też mała to różnica i czy w ogóle ona istnieje – pytanie to dotyczy pochodzenia porządku, nie etyki z niego płynącej, – zostawiam rozmyślaniom P.T. Czytelników.

Z P.T. Czytelnikami chcę się podzielić kilkoma refleksjami i niech będzie, że są to „moje prawdy”. Redakcja LO nie musi się, więc pod nimi podpisywać, pozostanie neutralna, co dla wszelkich mediów winno być przewodnim obowiązkiem, jeśli chcą przyzwoicie wypełniać misję komunikacji społecznej.

Otóż, prawdę mówiąc, rad jestem, że prezydent Otwocka otrzymał podwyżkę wynagrodzenia (LO 6.11.2009). Martwi mnie jedynie, czy jest ona wystarczająco wysoka? Nie, nie, dlatego, że doceniam ogrom odpowiedzialności, którą dźwiga na sobie nasz włodarz we dnie i noce. Przecież każda pielęgniarka, o lekarzach nawet nie wspomnę, ponosi wielokrotnie większą odpowiedzialność (może pomylić zastrzyki, kroplówki etc.) i to odpowiedzialność rzeczywistą za kilkunastokrotnie mniejsze wynagrodzenie. Tak, więc obawiam się, czy dochody prezydenta wystarczą na pokrycie słusznych roszczeń właścicieli pojazdów z tytułu uszkodzeń układów zawieszenia powstających z powodu umyślnego zdewastowania nawierzchni większości dróg w Otwocku. Oczywiście zdaję sobie sprawę, że ta dewastacja dróg jest rezultatem wzbogacenia Otwocka w wodociągi i kanalizację, wspaniałomyślnie współfinansowanych z budżetu świetlanej idei, jaką jest UE, a od pewnego wtorku, 3.11.2009 już chyba UE-państwo.

Tu chciałbym zachęcić P.T. Czytelników do zwrócenia uwagi na rosnący poziom zadłużenia budżetu miasta spowodowany tą właśnie inwestycją i sposobem jej finansowania, a zatem także na aktualny i przyszły wzrost podatków. Swoją drogą jesteśmy świadkami (i nie tylko w Otwocku) dziwnych praktyk ekonomicznych, gdy inwestycje, które według klasycznej ekonomii zamiast nakręcać koniunkturę i wzbogacać mieszkańców, powodują coś zupełnie odwrotnego (sic.).

Przy okazji tej inwestycji dał się zauważyć u naszych władz zaskakujący wprost geniusz organizacyjny przy realizacji robót ziemnych. Już w lecie ułożono wodociągi i kanalizację w otwockich lasach (np. miedzy ulicami Majową i Grunwaldzką), dzięki czemu zima nikogo w nich nie zaskoczy. Co innego na miejskiej drodze, ale tu zima jest za to lepiej widoczna – mniemam, że z takiego właśnie założenia wychodzili genialni organizatorzy tych robót. A, więc miejscy rajcy głosujący za podwyżką dla naszego włodarza docenili również jego zmysł organizacyjny – to wielce budujące.

Nasz prezydent, a pewnie po części i nasi rajcy mogą odnotować także inne sukcesy. Np. decyzja o budowie w centrum Otwocka innego centrum – handlowego hangaru o zmyślnej architekturze mogącej wprowadzić w błąd niemal każdego, kto widział jakiekolwiek fabryczne magazyny. Czasami zastanawiam się, czy dziś takie „centrum” musi znajdować się w centrum, gdy na obrzeżach miast mamy zatrzęsienie różnych „centrów”?

To nic, że budowa naszego „centrum” została wstrzymana – może na zawsze? Sukces władzy polega tu jednak na czymś innym.

Zapewne P.T. Czytelnicy pamiętają ministra od przekształceń własnościowych w rządzie T. Mazowieckiego, który wsławił się wypowiedzią z sejmowej trybuny, że „Polacy nie muszą żyć z własności, mogą żyć z pracy”. Ten genialny minister, dziś europoseł z niedokończonymi procesami za „prywatyzacje” polskich przedsiębiorstw, może nie dopowiedział, a może życie go przerosło, że Polacy wcale nie muszą żyć także i z pracy. Zatem, z czego maja żyć Polacy? Proszę tylko nie powtarzać anegdoty, że w rządzie T. Mazowieckiego byli sami żydzi – to nie prawda (żydzi – z małej litery, ponieważ wg czynników oficjalnych mniejszość żydowska w Polsce prawie nie istnieje, istnieje natomiast grupa wyznaniowa: żydzi). Był przecież w tym rządzie jeden Syryjczyk Tadeusz, min. od przemysłu. Ów Tadeusz wsławił się był błyskotliwą wypowiedzią, że „najlepszy plan gospodarczy, to brak takowego planu”. Tak, to naprawdę był rząd geniuszy i tak to trwa do dziś – rządzą nami sami wielcy geszefciarze. W końcu niewiele jest państw na świecie, w których w niecałe dwadzieścia lat udałoby się zlikwidować prawie cały przemysł budowany od 1920 r.

Otóż, sukces naszej otwockiej władzy polega na tym, że „przepędziła” ona z centrum miasta otwockich kupców bez użycia siły. Sama likwidacja polskiego handlu, jako szczytowe osiągnięcie europejskiego i światowego internacjonalizmu, prowadzona jest w całym kraju i Otwock niczym specjalnym się tu nie wyróżnia. Natomiast wyróżnia się chwalebnie w sposobie realizacji tego procesu. Nasz włodarz nie zamówił w prywatnej firmie umundurowanych pałkarzy do usunięcia ludzi z ich miejsc pracy, jak zrobiła to prezydent Warszawy, a mógł. I trzeba umieć to docenić, bo jak donosi LO otwockich kupców czeka niebawem „porządkowanie terenu bazarku” przy ul. Orlej. Likwidacji mają m.in. ulec także sklepiki przy ul. Powstańców Warszawy – bo szpecą miejski krajobraz (likwidacja odsunięta na 3 lata – D.K.). A my dążymy przecież do architektonicznego ideału i ładu, czego znakomitym wzorcem może być zagraniczny handlowy hangar przy ul. Matejki.

Pozostańmy, więc w dobrej nadziei, że naszym władzom nie obce są szacunek dla bliźniego i dbałość o dobro wspólne. Przykładem na to ostatnie jest choćby stan willi „Julia”, a właściwie resztek jej ruin oraz sanatorium Górewicza – największego drewnianego budynku w UE-państwie. Z miejskiej kasy nie został i nie zostanie wydany ani jeden grosz, nie podjęte zostaną jakiekolwiek kroki w celu zrównania tych zabytków z ziemią – same się rozpadną, ekologicznie, pod wpływem sił natury. A to przecież kolejny plus i sukces: władza szanuje publiczny grosz i dba o ekologiczny charakter naszego miasta.

Za te i inne sukcesy władzy, tej i poprzedniej, gminnej i państwowej, za całokształt jej dokonań niech nadstawi pyska – duża buźka, to się jej od nas po prostu należy. Niech to będzie długi i czuły pocałunek politycznej śmierci.

Zastanawiam się czasami, co musi się stać, żeby wyborcy zamiast głupoty, zniszczenia, degeneracji zaczęli wybierać rozsądek, uczciwość, rozwój? A może to już nie możliwe?

Dariusz Kosiur

Podobne sytuacje i zdarzenia będą miały miejsce tak długo, jak długo system finansowy, podatkowy, polityczny będzie oparty na wzorach żydowskich, prawo i wymiar sprawiedliwości będą zjudaizowane, a władze naszego kraju będą cechowały obcoplemienność i filosemityzm, a przede wszystkim antynarodowość i antypolonizm.

Tekst jest przeznaczony dla prasy lokalnej, a więc musi być poddany autocenzurze, czyli nie wolno w nim wskazywać jednoznacznie na przyczyny niszczenia tego wszystkiego, co składa się na funkcjonowanie organizmu państwa.

Rzecz będzie o otwockich samorządowcach.

Zacznę jednak od pewnej z życia wziętej historii. Na początku lat 1980. pracowałem w Przemysłowym Centrum Optyki (PCO) w Warszawie. Zakład zbudowano na przełomie lat 1970/80. Produkował urządzenia laserowo-optyczne, 50% produkcji na potrzeby wojska, 50% na rynek. PCO posiadało najnowocześniejsze maszyny, jakie produkował w latach 1970/80 zachodni świat. Jeszcze trzy lata temu sprzedano indonezyjskiej armii laserowe celowniki do czołgów wyprodukowane w PCO mimo, że PCO już nie funkcjonowało.

W miejscu PCO na ul. Ostrobramskiej stoją dziś dwa wielkie banery z napisem: „gruz do sprzedania” – z PCO nie został kamień na kamieniu – to przykład odpowiedzialnego zarządzania gospodarką kraju.

Zdarzyło się razu pewnego w PCO, że dyrektor ds. technicznych podjął decyzję o produkcji kilkuset obudów do czołgowych akumulatorów. Swojej decyzji nie skonsultował z wojskiem. Przyjął wymiary akumulatora według własnego „widzi mi się”. Wyprodukowane obudowy wylądowały na śmietniku. Dyrektor świadom absurdalności własnego błędu, w poczuciu winy i wstydu uciekł z zakładu.

W 2005 r. samorządowe władze i ówczesny prezydent Otwocka podjęły decyzję o likwidacji w centrum miasta pawilonu handlowego i zbudowaniu na jego miejscu innego, nowocześniejszego. Wybrano także firmę inwestora. Ostateczny projekt pawilonu pozytywnie zaopiniowali „fachowcy” z komisji ochrony środowiska i urbanistyki w 2007 r. Wybrano najgorszy i najbrzydszy z możliwych projektów. Te odrzucone, może i nie najdoskonalsze, przynajmniej wielkością nawiązywały do okolicznej zabudowy, a kolorystyką do charakteru miasta leżącego wśród sosnowego lasu.

Rozpoczętą w 2007 r. inwestycję przerwano po wykonaniu zaledwie podziemia już w końcu 2009 r. w związku z finansowymi tarapatami firmy inwestora. Kiedy budowa ruszy ponownie? A kto to wie? Za ten stan rzeczy panowie samorządowy najchętniej obwiniają firmę inwestora – zapomnieli, że sami ją wybrali! – i oczywiście ślepy los. A przecież wybór firmy inwestora nastąpił w iście europejskim stylu, w drodze obowiązkowego przetargu, w którym jako zasadnicze kryterium przyjęto „widzi mi się”, „widzi nam się” komisji samorządowej. Nasi samorządowcy jeszcze się chyba nie zorientowali, że decyzje o znaczeniu gospodarczym podejmuje się nieco inaczej niż decyzje w grach hazardowych, np. przy obstawianiu liczb w Totolotku. Obawiam się, że jedna kadencja to z pewnością zbyt mało, żeby dopracować się takich wniosków. Póki co, wychodzi na to, że intelektualne predyspozycje naszych decydentów predestynują ich raczej do uprawiania hazardu, a nie do zarządzania najmniejszą nawet jednostką administracyjną kraju.

Decyzje gospodarcze muszą być rezultatem racjonalnego myślenia. Wszystko da się wyliczyć, sprawdzić i przewidzieć, a margines błędu – rzecz ludzka, jednak przewidywalna – odpowiednio ubezpieczyć lub zabezpieczyć.

Tymczasem decyzja naszych samorządowców jest rezultatem braku wiedzy (to prawda, że dziś coraz trudniej utożsamiać ją z dyplomem uczelni), zwyczajnej niefrasobliwości, a być może i złej woli. Przykładów potwierdzających taki stan rzeczy jest mnóstwo.

W związku z decyzja samorządowców miasto poniosło wymierne straty finansowe. Razem z dawnym pawilonem handlowym zniknęły podatki od pracujących w nim kupców. Część z nich oraz ich pracownicy zasilili szeregi bezrobotnych – to są także ujemne koszty społeczne.

Nie jest bez znaczenia, że w tej nowej placówce handlowej, która nie wiadomo, kiedy powstanie, nie przewidziano miejsca dla otwockich – polskich kupców. Wątpliwe jest też, czy stać ich byłoby na czynsz za wynajem pomieszczeń?

Nie słyszałem, żeby któryś z otwockich samorządowców–decydentów z powodu błędnej, nie przemyślanej decyzji uciekł od swojego biurka, czy z miasta. Dyrektor w przytoczonym przeze mnie przykładzie miał przynajmniej poczucie wstydu – ale to były, mimo wszystko, trochę inne czasy.

Jest prawdą, że za stan naszej świadomości społecznej, gospodarczej, narodowej, państwowej, czyli politycznej odpowiadają system oświaty i powszechne media. Jednak to my ponosimy konsekwencje wszystkich naszych złych wyborów i aprobaty dla całokształtu aktualnej polityki. Nikt nie zdejmie z nas odpowiedzialności za nas samych i za stan naszego państwa. Nie powierzajmy, zatem naszych spraw medialnym indywiduom – nieprzewidywalnym nieudacznikom, często głupcom lub świadomie działającym na naszą szkodę politycznym oszustom.

A swoja drogą powinno zastanawiać mieszkańców, że 40 tys. miasto nie jest w stanie samo sfinansować budowy jednej większej chałupy z przeznaczeniem na działalność handlową i czerpać z tego wyłączne korzyści dla miejskiego budżetu? Ale to już historia na inne opowiadanie.

Dariusz Kosiur

Nie znamy prawdziwych przyczyn katastrofy. Można natomiast z całą pewnością dziś stwierdzić, że

po pierwsze: przyczyn katastrofy nie poznamy tak długo, jak długo nie będziemy w stanie powoływać polskich narodowych rządów;

po drugie: mimo ludzkiego wymiaru tragedii tej katastrofy jest ona cynicznie wykorzystywana do walki politycznej przez obydwie antypolskie partie, PO i PiS oraz przez media je wspierające, od GW Michnika poczynając a na mediach o.T. Rydzyka kończąc, czyli przez wszystkie powszechne żydo-media;

po trzecie: katastrofa ta jest świadomie także wykorzystywana przez cały żydowsko-filosemicki obóz (PO i PiS) władzy nad Polakami do skutecznego dzielenia nas, co było widać w wyborczych głosowaniach (nawet katolicki krzyż stojący od dnia katastrofy przed pałacem prezydenckim staje się obecnie elementem politycznej walki i dzielenia Polaków);

i wreszcie po czwarte: jeśli Rosjanie (ich sprawstwo wykluczam, o czym dalej) znają już prawdopodobne przyczyny katastrofy i jeśli nie była ona spowodowana przypadkiem, to nie są zainteresowani w ich ogłaszaniu, żeby nie zostali posądzeni zarówno przez PiS, jak i przez PO o wtrącanie się w polskie sprawy, a może i nie tylko w polskie.

Do póki nie poznamy prawdziwych przyczyn katastrofy możliwe są cztery z pięciu przedstawionych hipotez.

Hipoteza 1

Świadomym sprawcą katastrofy (zamach) jest strona rosyjska. Takie sugestie usilnie wysuwają media o. Dyrektora, które opowiadają się po stronie PiS, a więc po stronie ugrupowania realizującego politykę pro USA-Izrael. Wskazują tym samym na źródła własnego finansowania. Z wielkim wysiłkiem media te chcą zakodować w świadomości polskich poczciwych, ale często naiwnych katolików, niechęć do Rosji. Takie rozgrywanie Polaków – Słowian leży zarówno w interesie USA-Izrael oraz UE-Niemcy, jak i w interesie całego światowego żydostwa.

Absurdalność tej hipotezy jest oczywista, bowiem udany zamach na L. Kaczyńskiego w żaden sposób nie mógłby wyeliminować antyrosyjskiej polityki USA-Izrael realizowanej z polskiego obszaru, ponieważ L. Kaczyński był tylko jej jednym z wielu potencjalnych wykonawców. O jego następców nie będzie trudno, to kwestia ceny.

Hipotez 2

Wypadek losowy – awaria maszyny, błąd pilota, błąd obsługi lotniska, czynniki pogodowe – możliwy jest jeden czynnik lub wszystkie jednocześnie.

Hipoteza 3

Do katastrofy przyczynił się L. Kaczyński wywierając presję na załogę, żeby lądowała mimo niekorzystnych warunków pogodowych. (USA dysponują podsłuchanymi nagraniami rozmów prezydenta RP prowadzonymi z samolotu, jednak ich nie udostępnią – istnieje w tej kwestii wiele znaków zapytania.)

Hipoteza 4

Za zamachem stoją spec. służby USA-Izrael. Możliwe są dwa cele zamachu: pierwszy, poprzez wywołanie współczucia dla ofiar katastrofy i ich rodzin (głównie osoby powiązane z PiS), co powinno przełożyć się na poparcie dla PiS (przypomnijmy sobie tłumy żegnające prezydencka parę). Hipoteza ta nie jest wcale mniej prawdopodobna od pozostałych. Walka nie toczy się przecież o podporządkowanie sobie jakiegoś państwa, ale o – cel drugi: o rządy nad światem, a USA i UE więcej dzieli niż łączy.

Hipoteza 5

Katastrofa jest dziełem spec. służb UE lub jednego z głównych państw budujących totalitarną UE. W katastrofie oprócz prezydenta zginął także S. Skrzypek, prezes NBP. Obydwaj sprzeciwiali się wejściu Polski do strefy € (euro), co leżało i leży w interesie polityki USA (jest to polityka obrony $ USA, a nie zwiększania zasobów € – euro UE).

S. Skrzypka zastąpiono szybko człowiekiem, który Polskę do strefy € (euro) wprowadzi. To nic, że osobnika tego mamy prawo podejrzewać o przestępstwo na szkodę RP, o sprzedaż PZU za pieniądze PZU, liczą się inne, nie polskie cele. Urząd prezydenta RP obsadzono także osobnikiem realizującym politykę pro UE-Niemcy. Jeśli hipoteza ta byłaby prawdziwa (na to mogą wskazywać osiągnięte korzyści z katastrofy przez opcję „europejską”) byłaby ona także z korzyścią dla Rosji, ponieważ znika przeszkoda we wzajemnych kontaktach UE-Niemcy – Rosja.

Zatem, jeśli mówimy o katastrofie prezydenckiego samolotu nie znając jej rzeczywistych przyczyn, powinniśmy brać pod uwagę powyższe cztery hipotezy – jedna z nich na pewno jest prawdziwa.

Dariusz Kosiur

Stowarzyszenie WPS reprezentował m.in. D. Kosiur

Zamiast ogólnopolskich obchodów sześćsetnej rocznicy wspaniałego zwycięstwa wojsk polskich, litewsko-ruskich, smoleńskich oraz oddziałów czeskich, mołdawskich i tatarskich pod Grunwaldem nad wojskami Zakonu Krzyżackiego i wspierającego je rycerstwa z całej zachodniej Europy,  czy zamiast obchodów czterechsetnej rocznicy zwycięstwa pod Kłuszynem wojsk Polskich nad pięciokrotnie liczniejszymi wojskami Rosji, będziemy mieli w stolicy państwa polskiego, będziemy mieli w stolicy państwa polskiego, w Warszawie międzynarodową „paradę równości”. Antypolskie władze stolicy i państwa, wzorem swoich europejskich odpowiedników, fundują nam przemarsz ulicami miasta wyuzdanych zboczeńców z całej Europy.

Wśród tej międzynarodowej bandy zawodowych pederastów i lesbijek z pewnością nie znajdziemy nieszczęsnych homoseksualistów, którzy tak jak wszyscy chorzy ludzie nie czynią ze swojej przypadłości publicznego fetyszu. Antypolskie elementy rządzące chcą, żeby Europa i europejskość już zawsze kojarzyły się nam jednoznacznie, z moralną zgnilizną, z głupotą, z absurdem, z ohydą.

Jednakowoż istnieje pewna paralela między marszami europejskich pederastów a krzyżackim Zakonem świątobliwych mężów. Otóż w stolicy krzyżackiego państwa, na malborskim zamku funkcjonował – o czym mało kto wie – regularny burdel dla tych świętych rycerzy, krzewicieli wiary. Co prawda w kanadyjskich szkołach uczą, że to Krzyżacy ochrzcili niewdzięcznych Polaków, którzy potem pobili ich pod Grunwaldem. Cóż, w Europie uczą, że rewolucja francuska była wspaniałym dziełem kładącym podwaliny pod współczesną demokrację, choć w istocie była pierwszą zbrodniczą rewoltą socjalistyczną. A o tym, że przy okazji rewolucyjnego ludobójstwa wymordowano 10 % katolickiej ludności Francji jakoś w ogóle się nie mówi. Rocznica tej „rewolucji” jest narodowym świętem Francuzów! Strach pytać o stan francuskich umysłów?

Czyż podobieństwa w zakłamywaniu historii w Kanadzie i w państwach Europy, a więc na tzw. Zachodzie nie są wymowne?

A zatem, jak widać, każde świństwo, każda zaraza przychodzi do nas, do Polski z Zachodu. Tak było z oświeceniem, czyli z początkiem procesu laicyzacji, z socjalizmem – do Rosji przywieziono go przecież z Zachodu, z liberalizmem, tak samo jest z importowanymi przemarszami zboczeńców. Cel jest zawsze ten sam: niszczyć kulturę Zachodu, kulturę białego człowieka.

Panoszące się i uzurpujące sobie w Polsce władzę żydostwo również przywędrowało do nas z Zachodu.

Mam pomysł na happening w trakcie zboczonej „parady równości”. Jest to propozycja raczej dla młodych Polaków. Grupa kilku lub lepiej kilkunastu osób w maskach z podobiznami znanych „polityków”: Tusków, Buzków, Kaliszów, Kutzów itp., itd. z doczepionymi dużych rozmiarów penisami, ustawiona w kole tak, że jeden drugiemu imituje wkładanie penisa w …, przemieszcza się razem z korowodem popaprańców w „paradzie równości”.

Chętnie sam wziąłbym udział w takim happeningu, ale z racji wieku nie przystoi mi przepychanie się z policją i miejską strażą, które za pieniądze polskich podatników chronią przemarsze zboczeńców i innej swołoczy przed gniewem normalnych ludzi.

Zastanówcie się Państwo w wolnej chwili, kim są inspiratorzy i organizatorzy podobnych imprez. Czy nie należy ich szukać pośród tych sił, które od wieków próbują niszczyć naszą katolicką moralność, naszą kulturę białego człowieka? Czy nie są to te siły, które inspirowały wojny religijne w Europie, doprowadziły do rozłamu w Kościele Katolickim i do powstania protestantyzmu i jego pochodnych? Czyż to nie te same siły ponoszą odpowiedzialność za rewolucje francuską, bolszewicką, za barbarzyństwa liberalnego kapitalizmu, za I i II wojnę światową, za bombardowania Jugosławii, za wojny na Bliskim Wschodzie, za ludobójstwo, a dziś za budowę globalnego państwa pod panowaniem światowego rządu i rozpowszechnianie aborcji i eutanazji?

Czy przypadkiem nie należy ich dziś szukać pośród tych, którzy fundują światu kolejne kryzysy finansowo-gospodarcze?

Dariusz Kosiur

Poniżej film z udziałem Jarosława Chodynickiego, przewodniczącego komitetu „Pojednanie”.
http://www.youtube.com/watch?v=tRyVISSmxc8

Przestępczy element rządzący w Polsce realizując politykę UE i USA finansuje agenturalny ZPB niejakiej A. Borys. Nieświadomi Polacy należący do związku A. Borys są wykorzystywani do destabilizowania polityki białoruskich władz. Jednocześnie dokonuje się rozbicia mniejszości polskiej na Białorusi. Polacy należący do legalnego ZPB nie mają prawa wjazdu do Polski. Do Polski jest natomiast zapraszana A. Borys, której rządzący element użycza sejmowej trybuny Rzeczpospolitej do wygłaszania antybiałoruskich deklaracji. Podobne wystąpienia przed parlamentem UE umożliwiają jej zawiadujący tym tworem.
Tak jest realizowana na Białorusi racja stanu Państwa Polskiego, o czym poinformował przedstawicieli TV WPS polski konsul w Grodnie. A więc, tą racją stanu jest polityka destabilizowania sąsiadującej z Polską Białorusi, czyli dążenie do obalenia jej legalnych władz i wchłonięcie jej do UE oraz jednoczesne niszczenie polskiej mniejszości w tym państwie.

Ten sam element rządzący Polską prowadzi w interesie USA (np. J.Kaczyński, PiS) politykę antyrosyjską. Zatem, dążenie do osłabienia i wchłonięcia przez UE Białorusi lub jej likwidacja, spowoduje brak między Polską i Rosją niezależnego politycznie i gospodarczo tworu państwowego, co może znacząco ułatwić likwidację Polski na rzecz Niemiec (UE) i Rosji. Niemcy i Rosja nie mogą przecież pozwolić sobie na wykorzystywanie przez USA obszaru państwa polskiego do realizacji wymierzonej przeciw nim polityki USA. Tak, więc polską racją stanu – co oczywiste – winno być polityczne i gospodarcze wzmacnianie Białorusi. Przeciwne zdanie mogą mieć tylko idioci lub antypolscy zdrajcy.

Powyższe pozostaje słuszne nawet w sytuacji, gdy żydo-reżim w Polsce odwołuje swojego agenta, czyli A. Borys. Ten kosmetyczny zabieg jest politycznym ukłonem wobec Rosji ze strony UE-Niemcy, którym wysługuje się aktualny żydo-reżim. Celem tego zabiegu jest zmniejszenie/wyeliminowanie trzeciej siły – USA, zainteresowanej destabilizacją Białorusi i zainstalowaniem w niej władz realizujących politykę USA, czegoś w rodzaju J. Kaczyński – PiS.
Natomiast rzeczywista polityka reżimowych władz w Polsce wobec Białorusi oraz wobec Polaków na Białorusi (niezależnie od opcji PO, czy PiS) nie ulega żadnym zmianom.

Więcej o sytuacji Polaków na Białorusi będą mogli się Państwo dowiedzieć niebawem z reportażu TV WPS nagranego na początku czerwca 2010.

TV WPS – TV Wierni Polsce Suwerennej

Dariusz Kosiur